Community discussie
Hoe ga je om met ouders die geen interesse hebben in wie je bent geworden?
Bron: een discussie uit de Reddit-community · 5 perspectieven
De vraag
Je ouders weten niet wat je bezighoudt, wat je leuk vindt, wie je bent geworden. En ze vragen er ook niet naar. Hoe ga je om met dat gemis, zonder jezelf te blijven aanbieden?
Wat zeggen mensen?
Rouwen om iets wat er nooit was
Mensen beschrijven een verdriet dat moeilijk uit te leggen is: je rouwt om een band die er nooit is geweest.
Grenzen & Groei
Dat is echte rouw. Je mag treuren om wat je had moeten krijgen, ook al is het nooit gebeurd.
Blijven hopen kost het meest
Telkens opnieuw proberen gezien te worden houdt de wond open.
Grenzen & Groei
Loslaten is hier niet opgeven. Het is stoppen met bloeden op dezelfde plek.
Ze kennen feiten, geen mens
Ze weten je leeftijd en je baan, maar niet wie je bent of wat je draagt.
Grenzen & Groei
Gekend worden is iets anders dan bekend zijn. Het eerste heb je nooit gekregen.
Acceptatie is geen goedkeuring
Accepteren dat ze niet veranderen is niet hetzelfde als het goedpraten.
Grenzen & Groei
Je mag de realiteit onder ogen zien en het tegelijk oneerlijk blijven vinden.
Contact op maat
Sommigen houden licht contact met lagere verwachtingen, en zoeken echte nabijheid ergens anders.
Grenzen & Groei
Je hoeft de deur niet dicht te gooien om te stoppen met tegen een muur praten.
De reacties zijn samengevat en geparafraseerd. Het gaat om een discussie uit een externe community.
Grenzen & Groei reageert
Dit gemis is stil. Er is geen ruzie om aan te wijzen, geen groot verhaal. Alleen ouders die nooit echt vragen wie je bent geworden. Juist daarom is het zo moeilijk uit te leggen aan anderen. Toch is het echte rouw. Je treurt om een band die er nooit was, terwijl de mensen nog leven. Dat is verwarrend, want je mag niet officieel verdrietig zijn om iemand die er gewoon is. Het meeste pijn zit vaak niet in wat ze doen, maar in wat jij blijft doen: opnieuw proberen, opnieuw jezelf aanbieden, hopen dat ze deze keer wel kijken. Daar mag je mee stoppen. Niet uit wrok. Maar om je verlangen naar echte nabijheid te richten op mensen die wel terugkijken.
Wat valt op?
De pijn zit zelden in een gebeurtenis. Ze zit in de optelsom van keren dat je hoopte gezien te worden en het niet gebeurde.
Grens of muur?
Niet iedere vorm van nee zeggen is automatisch gezond. De context maakt het verschil.
- Gezonde grensIk stop met mezelf blijven aanbieden en zoek echte nabijheid bij mensen die wel kijken.
- Gezonde grensIk verlaag mijn verwachting zonder de deur meteen helemaal dicht te doen.
- Eerder een muurIk verwacht nergens meer iets van en sluit me ook af voor mensen die wel oprecht interesse tonen.
Je kunt niet gekend worden door iemand die niet wil kijken.
Praat mee
Herken je dit? Deel hieronder hoe jij omgaat met ouders die niet echt willen weten wie je bent.
Log in om mee te praten, te reageren en te liken.
Nog geen reacties. Wees de eerste die meepraat.
Deel dit
Meer community-discussies