Community discussie
Wat doe je met een ouder die nooit echt sorry zegt?
Bron: een discussie uit de Reddit-community · 5 perspectieven
De vraag
Je ouder erkent nooit wat er is gebeurd. Geen sorry, of hooguit een "sorry dat jij je zo voelt". Blijf je wachten op erkenning, of laat je het los?
Wat zeggen mensen?
Ze herschrijven de geschiedenis
Veel mensen herkennen dat hun ouder zich niets herinnert van wat pijn deed, of het compleet anders vertelt. Vraag je om een excuus, dan krijg je een discussie over wat er echt gebeurde.
Grenzen & Groei
Als de feiten steeds veranderen, ga jij twijfelen aan je eigen herinnering. Dat is precies waarom het zo uitputtend is. Je grens hoeft niet te wachten op erkenning van de ander.
Sorry dat jij je zo voelt
Een veelgenoemd excuus: een sorry die de verantwoordelijkheid bij jou teruglegt. Het klinkt als spijt, maar er staat: jouw gevoel is het probleem.
Grenzen & Groei
Dit is geen excuus, het is een verplaatsing. Je mag het herkennen voor wat het is en stoppen met het als verzoening te behandelen.
Ik ben gestopt met wachten
Anderen schrijven dat de rust pas kwam toen ze de hoop op een excuus loslieten. Niet uit hardheid, maar omdat het wachten hen gevangen hield.
Grenzen & Groei
Loslaten is hier geen vergeven van bovenaf. Het is stoppen met je leven parkeren tot iemand iets zegt wat hij misschien nooit zegt.
Een sorry zou het toch niet repareren
Sommigen zeggen: zelfs als het excuus kwam, zou het te laat en te leeg voelen.
Grenzen & Groei
Dat kan waar zijn. En toch mag het verlangen naar erkenning er zijn. Je hoeft niet te kiezen tussen het maakt niet uit en ik blijf wachten.
Contact houden zonder de erkenning
Een deel kiest voor beperkt contact: wel bellen, maar niet meer het gesprek forceren dat nooit landt.
Grenzen & Groei
Je kunt een band houden en tegelijk stoppen met dezelfde deur inbeuken. Dat is geen opgeven. Dat is je energie anders inzetten.
De reacties zijn samengevat en geparafraseerd. Het gaat om een discussie uit een externe community.
Grenzen & Groei reageert
Wachten op een excuus voelt logisch. Er is iets gebeurd, jij bent gekwetst, dus er hoort iets tegenover te staan. Maar er zit een adder onder. Zolang jij wacht op erkenning, ligt de sleutel bij de ander. Je herstel staat stil tot iemand iets doet wat hij misschien nooit doet. De mensen in deze discussie die rust vonden, deden bijna allemaal hetzelfde. Ze stopten niet met van hun ouder houden. Ze stopten met het gesprek forceren dat elke keer ontspoorde. Ze haalden hun herstel weg bij de ander en legden het bij zichzelf. Dat is geen koude keuze. Het is de enige plek waar je invloed hebt.
Wat valt op?
Bijna niemand vraagt zich af of het excuus zou helpen. De pijn zit niet in het uitblijven van het woord "sorry". De pijn zit in het steeds opnieuw je eigen herinnering moeten verdedigen.
Grens of muur?
Niet iedere vorm van nee zeggen is automatisch gezond. De context maakt het verschil.
- Gezonde grensIk stop met het gesprek forceren dat steeds ontspoort, en houd contact op mijn eigen voorwaarden.
- Gezonde grensIk laat de hoop op een excuus los, zodat ik niet langer wacht met leven.
- Eerder een muurIk eis een perfect excuus voordat ik ook maar iets toelaat, en gebruik dat om alles te blokkeren.
- Hangt ervan afContact verbreken kan bescherming zijn of straf. Het verschil zit in of je het doet om veilig te zijn, of om de ander te laten boeten.
Wachten op een sorry is je leven parkeren tot iemand iets zegt wat hij misschien nooit zegt.
Praat mee
Herken je dit? Deel hieronder hoe jij omgaat met een ouder die nooit echt sorry zegt.
Log in om mee te praten, te reageren en te liken.
Nog geen reacties. Wees de eerste die meepraat.
Deel dit
Meer community-discussies