Van woede naar opluchting

Ik was woedend. Maandenlang. Op alles wat ik niet had gekregen, en op mezelf omdat ik zo lang was gebleven.

Ik vergeleek mezelf de hele tijd met mensen die wel veilige ouders hadden. Zij leken zo zeker van zichzelf. En ik voelde me altijd achter.

De stilte na het verbreken

Toen ik het contact verbrak, kwam er geen opluchting. Eerst kwam de stilte. En die stilte was zwaar. Eenzaam soms.

Maar het was een andere zwaarte dan daarvoor. Geen constante spanning meer. Geen gesprek dat elke keer misging. Gewoon rust, ook al voelde die vreemd.

Voor het eerst was de stilte van mij. Niemand kon hem meer stukmaken.

Ik ontdekte dat ik dingen niet had geleerd. Hoe je voor jezelf zorgt. Hoe je ontspant zonder schuld. Ik had de vaardigheden van een kind, in het lichaam van een volwassene.

Dat was pijnlijk om te zien. Maar ook bevrijdend. Want als ik het nooit had geleerd, kon ik het nu alsnog leren. Op mijn eigen tempo.

Opnieuw beginnen

Ik ben niet ineens gelukkig. Ik val terug. Ik twijfel. Er zijn dagen dat ik me afvraag of ik het juiste heb gedaan.

Dan denk ik aan hoe ik me een jaar geleden voelde. En hoe ik me nu voel. Dat is het antwoord.

De woede is er soms nog. Maar er is ook iets nieuws. Een begin. Iets wat van mij is.