Ik reageerde op elk appje, ook s avonds

Het begon klein. Een appje van een collega om acht uur s avonds. Ik antwoordde even snel. Het kostte niks.

Maar het bleef niet bij dat ene appje. Er kwam er nog een. En nog een. En omdat ik de vorige keer had gereageerd, werd het normaal.

Altijd aan

Op een gegeven moment lag ik s avonds in bed met mijn telefoon. Ik checkte nog even. Er was altijd nog iets. Mijn hoofd stond nooit meer echt uit.

Mijn partner vroeg of ik ophield. Ik zei: zo meteen. En dan zat ik alsnog te typen.

Ik dacht dat ik behulpzaam was. Eigenlijk had ik mezelf geleerd dat ik altijd beschikbaar was.

De grens die ik trok

Ik heb het uiteindelijk gezegd. Na zes uur reageer ik de volgende dag, tenzij er echt iets stilligt. Duidelijk, een keer, tegen het hele team.

De eerste avonden voelde het ongemakkelijk om een bericht te laten liggen. Maar er ging niets kapot. En ik kreeg mijn avonden terug.