Ik nam elke taak aan tot ik omviel

Op mijn werk was ik degene die alles oppakte. Bleef een taak liggen, dan deed ik het. Kwam er iets tussendoor, dan loste ik het op.

Ik vond het fijn om onmisbaar te zijn. Zolang ze me nodig hadden, hoorde ik erbij. Dacht ik.

Het werd nooit minder

Het probleem was dat het nooit ophield. Hoe meer ik oppakte, hoe meer er naar mij toe kwam. En nee zeggen voelde als falen.

Ik werkte door in de avonden. Ik sliep slecht. Ik was moe voordat de dag begon. En toch ging ik door, want stoppen voelde als de anderen laten zitten.

Ik dacht dat ik sterk was. Eigenlijk kon ik gewoon geen grens stellen.

Wat mijn lichaam zei

Tot ik een keer echt omviel. Uitgeput, leeg. Toen pas durfde ik te kijken naar wat ik mezelf al jaren aandeed.

Ik ben klein begonnen. Een taak teruggeven. Zeggen dat iets niet ging passen. De eerste keer voelde het als verraad. Maar de wereld bleef draaien, en ik kreeg mezelf terug.