Ik nam elke taak aan tot ik omviel

Op mijn werk was ik degene die alles oppakte. Bleef een taak liggen, dan deed ik het. Kwam er iets tussendoor, dan loste ik het op. Was er haast, dan bleef ik langer.

Ik vond het fijn om onmisbaar te zijn. Zolang ze me nodig hadden, hoorde ik erbij. Zolang ik nuttig was, was ik veilig. Dat dacht ik, al zei ik het zo nooit hardop.

Ik kreeg complimenten. Betrouwbaar. Een kanjer. Wat zouden we zonder jou moeten. En die woorden voedden precies de plek in mij die bevestiging nodig had.

Het werd nooit minder

Het probleem was dat het nooit ophield. Hoe meer ik oppakte, hoe meer er naar mij toe kwam. Ik was de plek geworden waar taken vanzelf belandden, omdat iedereen wist dat ik geen nee zei.

En nee zeggen voelde als falen. Alsof ik de anderen liet zitten. Alsof ik toegaf dat ik het niet aankon. Dus zei ik ja, ook als mijn lijf allang nee zei.

Ik werkte door in de avonden. Ik sliep slecht, want mijn hoofd bleef malen over lijstjes. Ik was moe voordat de dag begon. In het weekend was ik er wel, maar niet echt.

Ik dacht dat ik sterk was. Eigenlijk kon ik gewoon geen grens stellen.

Wat mijn lichaam zei

Mijn lichaam gaf al langer signalen. Hoofdpijn. Een korter lontje. Dat moe zijn dat niet meer wegging na een nacht slapen. Ik negeerde het, want er was werk te doen.

Tot ik een keer echt omviel. Niet dramatisch, gewoon: op een ochtend kon ik niet meer. Leeg, uitgeput, alsof er een stekker uit was getrokken. Mijn lichaam zei nee op de plek waar ik het zelf nooit had durven zeggen.

Pas toen durfde ik te kijken naar wat ik mezelf al jaren aandeed. Ik had het onmisbaar zijn verward met waarde. En ik had mezelf daarvoor helemaal opgebruikt.

Klein beginnen

Ik ben klein begonnen. Een taak teruggeven. Zeggen dat iets niet ging passen deze week. Vragen wat er dan moest schuiven, in plaats van het gat zelf te vullen.

De eerste keer voelde het als verraad. Ik wachtte bijna op de afkeuring, op het teleurgestelde gezicht. Maar er gebeurde iets anders. De wereld bleef gewoon draaien. Het werk werd verdeeld. Niemand viel om.

En langzaam kreeg ik iets terug wat ik was kwijtgeraakt. Rust. Slaap. Een weekend dat echt van mij was. Ik ben niet minder waard geworden nu ik niet meer alles doe. Ik ben er eindelijk zelf ook weer bij.