De vriendschap die ik langzaam losliet

We waren jaren onafscheidelijk. Maar op een gegeven moment merkte ik dat we alleen nog het verleden deelden.

Elk gesprek ging over vroeger. Over wie we waren. Zelden over wie we nu waren geworden.

Geen ruzie, geen knal

Er was geen ruzie. Niemand deed iets verkeerd. We groeiden gewoon een andere kant op. En dat voelde bijna erger, want er was niets om boos over te zijn.

Ik bleef het proberen. Uit loyaliteit. Uit schuldgevoel. Omdat je zo lang samen was, hoort het toch?

Loslaten voelde als verraad. Tot ik besefte dat vasthouden aan iets leegs ook verraad is, aan mezelf.

Zachtjes uit elkaar

Ik heb het niet opgezegd. Ik ben alleen gestopt met tegen de stroom in roeien. We spreken elkaar nog soms. Warm, maar op afstand.

Sommige mensen horen bij een hoofdstuk, niet bij je hele boek. Dat maakt het hoofdstuk niet minder mooi.