De vriendin die alleen belde als het slecht ging

Ze belde altijd als het slecht met haar ging. En ik nam altijd op.

Uren luisterde ik. Dezelfde zorgen, dezelfde tranen. Ik troostte, ik gaf advies. En daarna was ik leeg.

Het viel me pas op toen ik haar nodig had

Toen het met mij een keer echt niet ging, belde ik haar. Ze had het druk. Ze appte iets kort terug en hing snel op. En ik voelde me dom dat ik het had gevraagd.

Toen zag ik het pas. Onze vriendschap ging maar een kant op. Ik was er voor haar. Zij was er voor zichzelf.

Ik dacht dat ik een goede vriendin was. Eigenlijk was ik gewoon altijd beschikbaar.

Wat ik veranderde

Ik heb het benoemd. Rustig, niet als verwijt. Dat ik er wil zijn, maar niet elke avond de opvang kan zijn. Ze schrok. En daarna werd het stiller tussen ons.

Dat deed pijn. Maar het liet ook iets zien: de vriendschap kon alleen bestaan zolang ik gaf en niets terugvroeg. Ik mis haar soms. Maar ik mis niet hoe leeg ik me voelde na elk gesprek.