De vriendin die alleen belde als het slecht ging

Ze belde altijd als het slecht met haar ging. En ik nam altijd op. Ook laat. Ook als ik zelf moe was. Ook midden in mijn eigen dag.

Uren luisterde ik. Dezelfde zorgen, dezelfde tranen, soms hetzelfde verhaal dat ik al tien keer had gehoord. Ik troostte. Ik gaf advies dat toch niet werd opgevolgd. En daarna was ik leeg.

Ik vond het lang niet erg. Ik was er trots op dat ik er voor haar was. Ik was de stabiele, de sterke, degene op wie je kon bouwen. Dat was mijn rol, en ik speelde hem goed.

Het viel me pas op toen ik haar nodig had

Toen het met mij een keer echt niet ging, belde ik haar. Dat deed ik bijna nooit, dus het kostte me moeite. Ik had haar nodig.

Ze had het druk. Ze luisterde half, veranderde het gesprek al snel naar zichzelf, en hing binnen tien minuten op. Ik legde mijn telefoon neer en voelde me dom dat ik het had gevraagd.

Toen zag ik het pas, in een keer helder. Onze vriendschap ging maar een kant op. Ik was er voor haar. Zij was er voor zichzelf. En dat was al jaren zo.

Ik dacht dat ik een goede vriendin was. Eigenlijk was ik gewoon altijd beschikbaar.

Het verschil tussen steun en een functie

Steun geven is mooi. Er zijn voor iemand die het zwaar heeft, dat wil ik blijven doen. Maar er is een verschil tussen af en toe iemand dragen en de vaste opvang zijn.

Bij haar was ik de vaste opvang geworden. Geen vriendin, maar een functie. Een luisterend oor dat altijd aanstond. En een oor dat altijd aanstaat, hoort op een gegeven moment niets meer.

Ik merkte dat ik moe werd van haar naam op mijn scherm. Dat ik hoopte dat ze niet zou bellen. En dat gevoel maakte me verdrietig, want zo had ik het nooit gewild.

Wat ik veranderde

Ik heb het benoemd. Rustig, niet als verwijt. Ik zei dat ik er wil zijn, maar niet elke avond de opvang kan zijn. Dat ik ook weleens gedragen wil worden.

Ze schrok. Ze had niet gemerkt hoe scheef het was, want aan de gevende kant zat zij nooit. En daarna werd het stiller tussen ons.

Dat deed pijn. Ik miste haar, of misschien miste ik de versie van onze vriendschap die ik gehoopt had dat het was.

Maar het liet ook iets zien. De vriendschap kon alleen bestaan zolang ik gaf en niets terugvroeg. En dat is geen vriendschap. Dat is een afspraak waar maar een iemand voor tekent.

Ik mis haar soms nog. Maar ik mis niet hoe leeg ik me voelde na elk gesprek. En dat verschil heeft me geleerd waar ik naar op zoek ben in de mensen om me heen.