Community discussie

Kinderen alle vrijheid geven: wanneer worden grenzen belangrijk?

Bron: een discussie uit de Reddit-community · 5 perspectieven

De vraag

Ik vraag me de laatste tijd steeds vaker af waar voor ouders de grens ligt tussen kinderen de ruimte geven en kinderen eigenlijk helemaal niet meer begrenzen. Bij ons in de buurt wonen best veel gezinnen met jonge kinderen. Kinderen mogen van mij buiten spelen, lawaai maken, vies worden, ruzie maken, hun grenzen opzoeken. Prima, het zijn kinderen. Maar er is één gezin waarvan de kinderen bijna de hele dag buiten zijn, en daar gebeurt meer dan dat: speelgoed blijft overal in de gezamenlijke ruimte liggen, er wordt getekend op plekken waar dat niet hoort, en als een poort openstaat lopen ze zomaar andermans tuin in. En er wordt zelden iets van gezegd. Niet één keer, maar steeds opnieuw. Ik snap dat je van kinderen geen kleine volwassenen moet verwachten. Een keer hard gillen of een bal over de schutting hoort erbij. Maar wanneer het structureel wordt en de buren er dagelijks last van hebben, voelt het anders. Wanneer is het nog "kinderen zijn kinderen", en wanneer gewoon overlast? Tegelijk betrap ik mezelf erop dat ik als buitenstaander misschien te snel denk dat ik weet wat er thuis gebeurt. Misschien zijn die ouders gewoon uitgeput. Misschien hebben ze binnen wél duidelijke regels. Misschien zien ze simpelweg niet hoeveel last anderen ervan hebben. En als niemand ooit iets zegt, denken zij "het gaat toch prima?", terwijl de buurt ondertussen irritatie opbouwt. Zo ontstaat er nog een grens die niemand uitspreekt. Dus ik ben benieuwd hoe jullie hierin staan. Als buur: zou je de ouders aanspreken als het structureel overlast geeft, en hoe doe je dat zonder meteen te zeggen dat hun kinderen "te veel herrie maken" of dat zij slechte ouders zijn? Als ouder: hoeveel corrigeer je, en moeten kinderen leren rekening te houden met de buren, of mag een buurt ook accepteren dat kinderen nu eenmaal lawaai maken? En misschien de belangrijkste vraag: hoe stel je een grens aan het gedrag van kinderen zonder het kind of de ouder meteen als "probleem" te bestempelen?

Wat zeggen mensen?

Kinderen zijn kinderen, tot op zekere hoogte

Veel reacties: lawaai en rommel horen erbij. Maar steeds andermans tuin inlopen of spullen laten slingeren is iets anders dan spelen.

Grenzen & Groei

Levendigheid hoort bij een buurt. Het wringt pas waar gedrag structureel de ruimte van een ander inneemt.

Zeg het, anders blijft het gissen

Anderen: ouders kunnen niet raden dat je er last van hebt. Zolang niemand iets zegt, denken zij dat het prima gaat.

Grenzen & Groei

Een grens die niet wordt uitgesproken, kan de ander niet kennen. Onuitgesproken irritatie verandert niets.

Benoem wat het met jóu doet

Een deel adviseert: zeg niet ‘jullie kinderen maken te veel herrie’, maar ‘ik heb er last van, kunnen we samen kijken’.

Grenzen & Groei

Je grens gaat over jouw beleving, niet over een oordeel over hun opvoeding. Dat houdt het gesprek open.

Een grens is geen straf

Sommigen: kinderen leren juist van uitleg. ‘Je mag hier spelen, maar deze tuin is van iemand anders’ is geen hardheid.

Grenzen & Groei

Grenzen stellen is niet hetzelfde als streng zijn. Een kind leert dat zijn gedrag invloed heeft op anderen.

Je ziet maar een stukje

Anderen waarschuwen: je kent het gezin van buitenaf. Uitputting, andere keuzes of gewoon niet zien hoeveel last er is, kan meespelen.

Grenzen & Groei

Begrip en een grens kunnen naast elkaar bestaan. Ruimte voor de ander betekent niet dat je je eigen grens laat varen.

De reacties zijn samengevat en geparafraseerd. Het gaat om een discussie uit een externe community.

Grenzen & Groei reageert

Dit gaat maar deels over opvoeding. Het gaat vooral over grenzen die niemand uitspreekt. De ene partij denkt: dat zouden ze toch moeten zien. De andere denkt: niemand heeft ooit gezegd dat het stoort. En ondertussen groeit de irritatie, terwijl er nog geen woord is gewisseld. Een grens aan gedrag stellen is niet hetzelfde als iemand veroordelen. Je kunt zeggen dat kinderen welkom zijn én dat jouw tuin van jou is. Je kunt begrijpen dat ouders moe zijn én benoemen waar jouw ruimte ophoudt. Die twee sluiten elkaar niet uit. En voor de kinderen geldt hetzelfde: een grens leert ze niet dat ze fout zijn, maar dat hun gedrag invloed heeft op anderen. "Je mag boos zijn dat je naar binnen moet, en je gaat nu wel naar binnen." Dat is geen hardheid. Dat is leren omgaan met vrijheid én met de ander.

Wat valt op?

De vraag is niet of kinderen te veel lawaai maken. De vraag is waarom niemand zijn grens hardop uitspreekt.

Grens of muur?

Niet iedere vorm van nee zeggen is automatisch gezond. De context maakt het verschil.

Gezonde grensIk benoem rustig wat het gedrag met mij doet en waar mijn grens ligt.
Gezonde grensIk zeg dat kinderen welkom zijn, en dat mijn tuin toch echt van mij is.
Eerder een muurIk zeg niets, bouw irritatie op en concludeer stilletjes dat het slechte ouders zijn.

Een grens aan gedrag is geen oordeel over wie iemand is.

Praat mee

Herken je dit? Zou jij de buren aanspreken, en hoe? En waar ligt voor jou de grens tussen kinderen vrijheid geven en te weinig begrenzen? Deel het hieronder.

Nog geen reacties. Wees de eerste die meepraat.

Deel dit

Meer community-discussies